totalecontrole.punt.nl
Europarlementslid: Offer privacy op voor veiligheid
  
mei 2011
 "Mensen zijn bereid om een beetje van hun privacy op te offeren als daarmee meer veiligheid wordt bereikt", dat stelt Luis de Grandes Pascual, Europarlementslid voor de christendemocraten. De Grandes Pascual deed zijn uitspraak naar aanleiding van de goedkeuring van het Europees Parlement voor de invoering van bodyscanners op Europese luchthavens.
 
Bodyscanners komen nu nog niet voor op de lijst van de verschillende screeningsmethoden die lidstaten kunnen gebruiken voor de beveiliging van de luchtvaart. De bodyscanners zijn getest in Duitsland, Italië, Frankrijk en Finland en zijn momenteel alleen in gebruik in het Verenigd Koninkrijk en Nederland.
 
Vrijwillig
De Europese Commissie wil deze zomer nieuwe regels voorstellen om bodyscanners toe te voegen aan de lijst van door de EU erkende methoden voor het screenen van passagiers. Tegen die tijd zal het Parlement hierover meebeslissen. De bodyscanners bieden volgens het Europees Parlement een hoger veiligheidsniveau dan het de huidige metaaldetectoren. Passagiers moeten echter wel de mogelijkheid hebben om te weigeren en op een alternatieve manier te worden gescreend. De plenaire stemming staat gepland voor 23 juni.
 
Lees meer...

 

Privacy is een gevaar voor onze veiligheid.
  
Uw vrijheid is een gevaar voor ‘onze’ veiligheid. De overheid geeft ons te kennen dat de burger ‘gevoelige’ informatie kan en of moet afstaan aan overheidsinstanties voor verwerking van persoonsgegevens met als doel:  het kwaad te bestrijden en een veilige samenleving creëren. Maar, is het middel hiervoor voldoende toereikend of is het disproportioneel? en wat zijn de nadelige bijwerkingen en of nadelige gevolgen voor de burger? Door het verzamelen van gegevens van ieder individu heeft de overheid iedereen in kaart gebracht, al de persoonsgegevens en ook van degenen waar we van afstammen en ons complete netwerk. De overheid geeft aan dat de burger niets heeft te verbergen indien deze zich aan de wet heeft gehouden;  de goede mens. Deze goede mens heeft niets te verbergen, maar kan deze mens ook iedereen aan wie zij haar informatie vrijwillig of verplicht afstaat ook vertrouwen? Hoeft zij niemand te wantrouwen? Dit zou naïef zijn en niet getuigen van enige geschiedskennis en of mensenkennis. Is de overheid een betrouwbare partner bij de verzameling en verwerking van persoonsgegevens? Zijn de systemen die de informatie verwerken betrouwbaar en zijn de mensen die met deze systemen betrouwbaar? De overheid geeft aan dat de burger niet hoeft te vrezen, ze kan de overheid; de persoonsgegevensverwerker, vertrouwen. De mens hoeft haar (de overheid) niet te wantrouwen. Hoe anders is de overheid die op allerlei manieren persoonsgegevens verzamelt van alle mensen, niet altijd specifiek gericht, doch bij een ieder waarna een selectie kan plaatsvinden op basis van bepaalde specifiek verkregen informatie door derden. Door al de informatie van alle burgers te verzamelen doet de overheid het vermoeden dat zij niet geloven in de goedheid van de mens en dus de burger wantrouwt en dientengevolge al de persoonsgegevens die betrekking hebben op het sociale leven van de mens wil vastleggen. Het argument dat indien men niets fout doet men niets te verbergen heeft en dus niemand hoeft te wantrouwen wordt door de overheid in omgekeerde vorm consequent toegepast. Het veelvuldig opslaan en verwerken van persoonsgegevens impliceert dat de overheid haar burger wantrouwt. De overheid gaat niet uit van het goede van de mens maar van het kwade in de mens. Maar kan door het verzamelen van de persoonsgegevens het kwaad uit de mens worden gehaald of worden opgespoord om vervolgens uit de samenleving te worden verbannen. Door de hoeveelheid informatie die wordt verzameld en verwerkt, ligt foutverwerking op de loer. Het is geen 100% waterdicht verwerkingssysteem. Het verzamelen van gegevens gaat niet aan de hand van een op voorhand geselecteerde indicatoren. De gegevens worden van iedereen, ongeacht wie, vastgelegd met onder ander als doel; het kwaad opsporen en verwijderen. En dat graag voordat het misdrijf is gepleegd. Het kwaad uit de samenleving krijgen ten koste van de verworven vrijheden die de mens heeft. Volstaat het huis der wet dan niet? Is de bandbreedte waarbinnen de samenleving zich bevindt te eng of te ruim? De wèt zal de samenleving binden en haar vrijheid geven. Klaarblijkelijk volstaat de wet niet meer en dienen andere middelen te worden ingezet om de ‘vrijheid’ of veiligheid van de mens te kunnen waarborgen. Meer zou er dienen te worden gekeken naar het veronderstelde kwaad in de mens dat niet kan worden gestuurd door de overheid gehanteerde en door de samenleving gerespecteerde wet. De overheid komt terug op het uitgangspunt dat de mens goed is. Deze ontwikkeling brengt met zich mee dat de overheid zichzelf misschien wel vertrouwt maar de mens per definitie wantrouwt en haar dientengevolge kan beschouwen als een verdachte. Ieder mens is namelijk ‘geneigd tot alle kwaad’ en om die neiging of de uitvoering daarvan en de daarbij betrokken personen preventief of naderhand te sturen of op te sporen is het gerechtvaardigd om al de informatie van de mens, ‘goed of kwaad’  te verzamelen en te verwerken.
Het gaat niet alleen om privacy, maar om veel meer. Het gaat om vrijheid versus totale controle van de overheid. Al de goede bedoelingen ten spijt zal de verzameldrift van de overheid uitmonden in een grote berg informatie alwaar vervolgens op zoek moet worden gegaan naar de speld in de hooiberg, met de mogelijk gevolgen die betrekking hebben op identiteitsfraude, diefstal en misbruik van gegevens. Ondanks dat kan en moet men de vraag stellen of de veilige samenleving realistisch is nu het kwaad al eeuwenlang in de mens en in de samenleving zit. Kan het kwaad door het inzetten van verschillende controlemechanismen waardoor er een inbreuk plaatsvindt op de klassieke grondrechten die opgetekend staan in onder andere de Grondwet, het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het Verdrag van Lissabon worden bestreden? Het kwaad is er!, en dient gericht te worden aangepakt, zonder deze smet te werpen op de gehele samenleving. Door de verzameldrift van de overheid wordt een moeras van informatie gecreëerd waar niemand meer uit kan komen, niet degenen die er mee moeten werken maar ook de burger die haar persoonsgegevens daar heeft achtergelaten. Door het creëren van dit informatiemoeras heeft de overheid voldaan aan de wens van de op rampkoers geraakte politici die alle persoonsgegevens willen opslaan waardoor de mens transparant is geworden en er met één oogopslag een ‘personal data scan’ kan worden gemaakt. Naast commerciële doelen hebben ook justitie en de opsporingsdiensten belang bij deze informatie. Maar is het doel dan al bereikt? Als iedereen al de informatie van zichzelf heeft afgestaan is er sprake van een veilige samenleving? Waarschijnlijk niet. Wat is het gevaar van het prijsgeven van de persoonsgegevens of informatie wat terecht is gekomen in het moeras? Misbruik? Datamining? Profilering? Misschien allemaal doemscenario’s, doch de praktijk is weerbarstig. Er zijn voldoende gevallen te noemen van een verkeerde of onjuiste verwerking en bescherming van de informatie. Maar buiten dat, de vrijheid van de burger dient het nooit af te leggen tegen de onmaakbare veilige samenleving. Zolang het kwaad niet uit de burger en uit de samenleving weg is zal elk vorm van controle leiden tot een andere vorm van kwaad namelijk; totale controle. En dat goed; totale controle over het handelen van de mens zal meer kwaad teweeg brengen dan al het kwade van vandaag de dag.
 
K.
Lees meer...
Veiligheid gaat voor vrijheid
 
Volgens het onderzoek is 62 procent het eens met de stelling dat de overheid de vrijheid mag in perken om de veiligheid te bevorderen. Foto ANP
 
AMSTERDAM - De meeste Amsterdammers zijn bereid vrijheid in te leveren als dat meer veiligheid oplevert.
Dat meldt de eerste Vrijheidsmonitor, opgesteld door gemeentelijk bureau O + S. Het onderzoek kwam er op verzoek van D66-raadslid Ivar Manuel. Volgens dit onderzoek is 62 procent het eens met de stelling dat de overheid vrijheid mag inperken om de veiligheid voor iedereen te bevorderen. 18 procent is het daar niet mee eens. Toezichthouders op straat en beveiligers in het openbaar vervoer worden vrij algemeen geaccepteerd. Een meerderheid vindt ook cameratoezicht acceptabel. Preventief fouilleren en samenscholingsverboden die zonder directe aanleiding worden ingezet, worden door ruim 45 procent aanvaardbaar geacht. Het volgen van onverdachte personen bijvoorbeeld via gegevens van de mobiele telefoon en tappen van telefoons wordt door een meerderheid afgewezen. Aan het onderzoek deden zo'n zeshonderd Amsterdammers mee. Jongeren bleken meer bezwaar te hebben tegen vrijheidsbeperkende maatregelen dan ouderen en ook de politieke voorkeur was van invloed. Maar de verschillen zijn volgens onderzoeker Jeroen Slot niet bijzonder groot. (ADDIE SCHULTE)
 
Lees meer...
Vijf privacyrampen uit 2009
 
Gepubliceerd: Zaterdag 2 januari 2010
Auteur: Brenno de Winter
 
Ook in 2009 stond de privacy weer flink onder druk. Omdat er zoveel is om uit te kiezen, loopt Webwereld vijf privacykwesties die in 2009 speelden langs. Iedereen waakt over ons.
 
Google
Het is twijfelachtig of er één bedrijf is dat toegang kan hebben tot meer informatie over iedere digitale stap die we zetten dan Google. De opslag gaat verder dan het bijhouden van onze zoektermen. Veel mensen hebben een Gmail-account. Op basis daarvan is bekend welke RSS-feeds we volgen, welke Youtube-filmpjes we kijken, welke e-mails we sturen, met wie we chatten en waarover en dankzij Google Docs ook wat we schrijven en met wie we dat delen. Dankzij Google Books is het duidelijk wie welk boek leest.
Sinds de introductie van de Android-telefoons in 2009 is het belangrijk het adressenboek goed bij te houden, zodat dit goed met de mobiele telefoon wordt gesynchroniseerd. Daarnaast is er de locatie-gebaseerde dienst om bij te houden waar vrienden zich bevinden. Ook deze informatie wordt via Google gedeeld. Ook ondersteunt het bedrijf chat en sociale netwerken, waardoor ook die informatie aan profielen van gebruikers kan worden toegevoegd. Met de Chrome browser weet Google elke url die wordt ingetikt. Bovendien heeft elke installatie van Chrome een uniek serienummer.
Waar Google bij het browsen niet wordt gebruikt, heeft het bedrijf nu een DNS-service. Zo is redelijk nauwkeurig te achterhalen welke domeinnamen een persoon opzoekt. Daarnaast waren er in 2009 de nodige privacydiscussies rond StreetView.
Bij alle privacyproblemen maakt Google in 2009 heel expliciet zelf onderdeel van het probleem te willen zijn. “If you have something that you don't want anyone to know, maybe you shouldn't be doing it in the first place”, stelde CEO Eric Schmidt. Hierdoor lijkt het don't-be-evil-principe op de helling te staan.
 
Paspoorten
Door het introduceren van een RFID-chip zijn persoonlijke gegevens ook digitaal uitleesbaar geworden. Wie een paspoort in handen krijgt, kan nu naast een fysieke kopie ook een digitale kopie maken met inbegrip van de pasfoto. Inmiddels worden in het paspoort ook vingerafdrukken opgeslagen. Op het eerste gezicht lijkt dit de kwaliteit van controles te verbeteren, maar of dat gebeurt is maar helemaal te vraag. In het verleden lukte het beveiligingsonderzoeker Jeroen van Beek al om een chip na te maken en zo Elvis Presley een digitaal editie van het Nederlands paspoort te geven.
Daarnaast blijkt Nederland de vergaarde vingerafdrukken in een centrale database op te slaan, zonder dat duidelijk is hoe verantwoord hiermee wordt omgegaan. Ons land vaart daarmee een andere koers als andere Europese landen zonder dat duidelijk is wat de winst hiervan is. Vooral in Duitsland is de overheid terughoudender geworden. De Chaos Computer Club had de vingerafdruk van toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Edmund Schäuble van een wijnglas gehaald en op internet geplaatst. Daarmee werd pijnlijk duidelijk dat er grote risico's zitten bij het verzamelen van dit soort gegevens. Waar je een mens nog wel een nieuw BurgerServiceNummer kunt geven, is dat bij een vingerafdruk niet mogelijk.
 
Staatssecretarissen
Ook staatssecretarissen blijken nog wel eens een privacyramp te kunnen zijn. Zo stoorde Frank Heemskerk zich aan de “privacyparanoia” en wees erop dat een medisch dossier ook fysiek te stelen is. Kennelijk was het bij hem nog niet doorgedrongen dat digitale dossiers massaal misbruik mogelijk maakt. 10.000 dossiers passen prima op een enkele USB-stick, maar 10.000 papieren dossiers draag je niet zomaar een ziekenhuis uit. 
Lastig is ook dat staatssecretaris Heemskerk niet lijkt te beseffen wat de rol van het College Bescherming Persoonsgegevens is, waardoor hij bij de kilometerheffing erop wijst dat er geen bezwaar was. Voor hem is kennelijk het feit dat de Wet bescherming persoonsgegevens niet wordt overtreden hetzelfde als de boodschap dat het met de privacy wel goed zal zitten. Bij de OV-chipkaart heeft CBP-voorman Jacob Kohnstamm juist duidelijk aangegeven dat dit niet zo is.
Staatssecretaris Klijnsma probeerde in 2009 door te drukken met het Landelijk Informatiesysteem Schulden, een particulier initiatief om een negatieve registratie van burgers bij te houden. Daar was het CBP bij herhaling wel tegen. Toch weerhield dat haar er niet van de wens te uiten om het geesteskind van oud-DSB-topman Dirk Scheringa alsnog te introduceren. Uiteindelijk moest ze inbinden in het parlement en werd – mede door protesten uit verschillende hoeken – besloten eerst nader onderzoek te doen.
 
Opsporingsinstanties
Ook opsporingsinstanties blijken een nachtmerrie voor de privacy te zijn. Zo blijkt Nederland al jaren lang de meeste telefoontaps te hebben. Hoe vaak een internetverbinding wordt getapt, kan de politie niet zeggen. Statistieken genereren is niet mogelijk. Wel werd dit jaar duidelijk dat miljoenen keren persoonsgegevens bij een IP-adres of telefoonnummer werden gezocht. Daarbij hebben we het hier over politioneel handelen ofwel het oplossen van misdrijven en niet over het werk van geheime diensten. Bij de laatste categorie gaat het om politiek afluisteren en onderzoek. Daarover zijn sowieso geen statistieken bekend. Waar de politie een frustratiebeleid voert om helderheid over taps te geven, is dat nog heilig bij de geheime diensten. Hun afluisterdrift wordt niet in cijfers uitgedrukt.
Wat het luistervinken oplevert blijft ook een goed bewaard geheim. Duidelijk is wel dat in het Duitse Nordrhein-Westfalen, een gebied dat grofweg qua inwoneraantal met Nederland te vergelijken is, fors minder wordt afgeluisterd. Opmerkelijk genoeg ligt het succespercentage van het OM er een fors stuk hoger dan in Nederland.
Triest was ook de realisatie in 2009 dat al voor het verplicht worden van de OV-chipkaart in de Rotterdamse metro Justitie dol is op de reisgegevens van de burgers. Het Openbaar Ministerie vroeg alle persoonsgegevens van reizigers op die op een bepaald moment op bepaalde Rotterdamse stations waren geweest. Ook wilde men meteen de pasfoto's hebben. De rechter greep in en later zou blijken dat de gezochte aanrander niet eens met het openbaar vervoer heeft gereisd.
 
De algemene verzameldrift
Maar misschien is het meest opvallende wel het actief worden van systemen die het kleinste  detail van ons leven in de gaten houden. In 2009 gaf de Eerste Kamer het verzet tegen het bewaren van verkeersgegevens rond telefonie en e-mail op. Binnenkort wordt dan ook bijgehouden wie met wie belt en e-mailt. De OV-chipkaart bewaart iedere reisbeweging voor zeven jaar. Wie niet de volle mep wil betalen moet verplicht zijn identiteit prijsgeven. Zelfs abonnementhouders moeten zich aanmelden om geen bekeuring te krijgen, zodat iedere stap wel heel goed te volgen is. Verder werden er in 2009 vraagtekens gezet bij het toegankelijk maken van medische gegevens via het EPD of voor kinderen het Elektronisch Kind Dossier. Het Ministerie van Economische Zaken wilde het liefst burgers in het gevang werpen, die liever niet hadden dat de overheid van minuut tot minuut hun stroomgebruik blootgaven. En het Ministerie van Justitie misbruikte Hyves om internetters te bestoken met reclame.
In december kielhaalde het CBP het Hilversumse bedrijf Advance. Het concern had op oneigenlijke wijze zeer gevoelige gegevens, onder meer medische, van circa 2,2 miljoen Nederlanders verzameld en doorverkocht.
Op de valreep van het jaar wordt besloten dat Nederlandse passagiers begin 2010 door een bodyscan moeten als ze naar de VS willen. De maatregel is het gevolg van een incident op een vlucht van Amsterdam naar Detroit op eerste kerstdag 2009, waarbij een passagier een explosieve substantie in zijn broek wist te verbergen. Diverse beveiligingsexperts twijfelen aan de effectiviteit van de maatregel. Privacyvoorvechters hebben grote moeite met luchthavenpersoneel en vrezen dat naaktafbeeldingen van mensen spoedig her en der te vinden zullen zijn.
Reden genoeg om in verzet te komen denken privacyvoorvechters. Daarom was het goed nieuws voor privacyvoorvechters dat tijdens Hacking At Random de digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom nieuw leven is ingeblazen. Zij organiseren ook weer de Big Brother-awards. Deze prijs kan - met dank aan een overheid die zich zo tegen de burgers keert - ongetwijfeld op voldoende boeiende nominaties rekenen.
Daarnaast zag een nieuwe stichting Privacy First, het levenslicht. Zij bereidt momenteel een rechtszaak tegen de Staat voor over de centrale database van vingerafdrukken.
 
Lees meer...
Beter bloot dan dood? 
 
Het nut van bodyscans op luchthavens — Mag een veiligheidsbeambte op de luchthaven mensen in hun blootje zien, als hij daarmee voorkomt dat ze een bom aan boord smokkelen? Niet zomaar, vindt PAUL DE HERT.
De bodyscan staat volop in de belangstelling als gevolg van de mislukte aanslag op het Northwest Airlines-toestel dat op 25 december van Schiphol op weg was naar de Verenigde Staten. Het argument voor de aanschaf van de toestellen is krachtig: ‘Er is een nieuw soort explosieven dat niet ontdekt wordt door de gewone machines. We moeten dus verder gaan.' Groot-Brittannië heeft al tot de aanschaf beslist. Nederland maakte bekend dat het binnen de drie weken bodyscans zal inzetten op de luchthaven van Schiphol, voor alle vluchten naar de VS. Ook Nigeria heeft zich er al toe verbonden zijn luchthavens uit te rusten met dergelijke scanners.
 
Op Europees vlak heroverweegt de Europese Commissie een nieuw voorstel te doen over de invoering van bodyscanners op luchthavens. ‘De Commissie is bereid haar standpunt opnieuw te bekijken wanneer alle zorgen over de bescherming van de privacy en de volksgezondheid zijn behandeld en wanneer de technologie op punt staat', zei een woordvoerster. Al in 2008 had de Commissie een voorstel gelanceerd dat op verzet botste van het Europees Parlement.

Andere landen kijken de kat uit de boom. Zo verandert er in Zaventem voorlopig niets en blijven de oude procedures in voege: alle passagiers voor de VS moeten een tweede maal langs de security passeren: ze worden manueel gefouilleerd en de handbagage, die tot één item beperkt is, wordt volledig doorzocht. De Belgische staatssecretaris voor Mobiliteit, Etienne Schouppe (CD&V), pleit voor een coherente Europese aanpak en merkte daarbij op dat vragen over privacy eerst uitgeklaard moeten worden.

Privacybewegingen hebben inderdaad vragen bij de bodyscan. Eerdere voorstellen over de scans zijn om die reden in het Europees parlement afgewezen. Waarom die afwijzing? Wat hier speelt gaat, zo geloof ik, over meer dan over privacy en bodyscans. De privacybeweging en meer algemeen de mensenrechtenbeweging heeft terecht het gevoel dat het Westers veiligheidsbeleid (aan beide kanten van de Atlantische Oceaan) niet uitblinkt in transparantie. Er zijn geheime operaties geweest, geheime gevangenissen en geheime deals (zoals de uitwisseling van onze bankgegevens via Swift). Het Europees Parlement werd de voorbije jaren meermaals gepasseerd en de nationale parlementen zijn in verband met privacy via Europa helemaal goed overbodig gemaakt. Hoe het Europees veiligheidsbeleid tot stand komt, blijft ondoorzichtig. Er is op dit moment een indrukwekkende agenda voor de volgende vijf jaar, het zogenaamde Stockholmprogramma. Wie weet er wat daar in staat? Wie weet wat de kracht is van dat programma? Hebben we nog iets te zeggen over veiligheid en mensenrechten of is alles al beslist?
 
In zo'n klimaat is een dialoog niet mogelijk en krijg je allergische reacties. Europa heeft het dus ook wat aan zichzelf te danken dat het initiatieven als de bodyscan er slechts met moeite doorkrijgt.

Zaak is om samen rond de tafel te gaan zitten en te kijken wat het ‘dossier' van de bodyscan inhoudt. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is daarover in een recent arrest heel duidelijk. Of een nieuwe technologie noodzakelijk is hangt van meerdere factoren af. Met boutades zoals ‘beter bloot beter dan dood' komen we er dus niet. Hoe graag we bloot gaan is immers maar één factor en zeker niet de belangrijkste. Welke factoren zijn wel van belang?

Een factor is de efficiëntie. Het meten van die efficiëntie is niet een zaak van een verkoopspraatje. Het vergt het zo eerlijk en volledig mogelijk verzamelen van gegevens (‘impact assessment') en tijdens de rit het periodiek meten en evalueren van de resultaten. In feite moet je nooit voor eens en voor altijd voor een technologie kiezen die een weerslag heeft op onze vrijheid. Je moet op die beslissing op geregelde tijd terugkomen en indien nodig, moet de beslissing zelfs ongedaan worden gemaakt.
 
Cowboys
Efficiëntie is evenwel niet alles. Het Europees Hof vergelijkt hoe landen reageren in veiligheidsvraagstukken en te voortvarende ‘cowboys' moeten daarbij uiterst zorgvuldig argumenteren dat hun voortvarende ‘pioniersrol' wel degelijk gerechtvaardigd is. Een derde factor betreft onze morele principes. Dat zijn er veel. Onschuldigen moeten zo veel mogelijk gespaard worden; kinderen moeten een tweede kans krijgen, rechten mogen nooit onherstelbaar uitgehold worden.
 
Bij veiligheidsvraagstukken moet de discussie op een detailniveau worden gevoerd, waarbij we zowel op cijfers moeten letten als op principes en oog moeten hebben voor zowel slimme oplossingen en compromissen als voor mogelijke doemscenario's. Ooit hebben we in deze krant geageerd tegen de wet op de flitscamera's. Niet omdat met zo'n flitscamera's het einde van onze rechten werd ingeluid. Wel omdat de wet te onzorgvuldig was en camera's toelaat te flitsen zonder aankondiging (of dat alleszins niet uitsluit) en ook geen rekening houdt met techniekontwikkelingen die maken dat permanent filmen van auto's betaalbaar wordt, hoewel dat in vergelijking met een flitscamera de privacy erger aantast. Privacyverenigbaarheid zit in gevoelige details. Aan de Europese wetgevers om bij de bodyscan alle factoren en gevoeligheden mee te nemen. Dan kunnen die bodyscans groen licht krijgen. Voor een tijdje toch, totdat uit factoren zoals cijfers en principes blijkt dat we hun installatie moeten heroverwegen.
 
PAUL DE HERT Wie? Privacyspecialist en professor aan de Vrije Universiteit Brussel. Wat? Bodyscans mogen niet halsoverkop ingevoerd worden. Waarom? De voor- en nadelen moeten grondig onderzocht worden.
 
Lees meer...
Politie wil mobiele bodyscanner inzetten
De Nederlandse politie wil een mobiele bodyscanner ontwikkelen die bij burgers door de kleding heen kijkt om zo wapens op te sporen, zo meldt het NRC Handelsblad. De politie Rotterdam-Rijnmond heeft voor de ontwikkeling van een prototype een half miljoen euro subsidie van het ministerie van Binnenlandse Zaken ontvangen. De scanner zou binnen drie jaar gereed moeten zijn en wordt voor alle korpsen beschikbaar. Volgens een voorstel moet politie de bodyscanner ook "heimelijk" kunnen inzetten.
Paul de Kruijf van de politie Rotterdam-Rijnmond bestempelt het apparaat als een alternatief voor preventief fouilleren. Daarnaast is de scanner bij grote evenementen in te zetten en bij in- en uitgangen van openbaar vervoer en winkelcentra. Verder denkt de lange arm der wet aan het combineren van cameratoezicht met sniffer-sensoren, die luchtmonsters van verdachte personen op sporen van explosieven analyseren.
 
Lees meer...
Ben Goerion veiligst zonder bodyscan
 
 
AMSTERDAM - De Israëlische internationale luchthaven Ben Goerion wordt beschouwd als een van de veiligste in de wereld. Toch is er geen enkele bodyscan op het vliegveld te vinden. Opvallend nu verscheidene Europese landen na de mislukte aanslag op Eerste Kerstdag de voors en tegens bestuderen van de bodyscan, die een beeld van het naakte lichaam van de passagier toont.
Israël schijnt na de mislukte actie door een Nigeriaan op een vlucht tussen Amsterdam en Detroit even erover gesproken te hebben, maar uiteindelijk toch te vertrouwen op het al lange tijd ingevoerd grondig beveiligingssysteem. Een systeem dat wordt geleid door de filosofie dat aanslagen worden gepleegd door mensen, die gezocht en gevonden kunnen worden. Een systeem ook dat, net als een ui, uit diverse lagen.
De eerste laag bestaat uit de controle bij de toegang tot de luchthaven. Gewapende veiligheidstroepen controleren alle voertuigen en vragen de chauffeurs waar ze vandaan komen en waar ze naar toe gaan. Daarna inspecteren de veiligheidstroepen de bagageruimte van verdachte voertuigen. Op die manier kunnen terroristen of autobommen al kilometers buiten de vertrekhal van de luchthaven worden onderschept. Wie er toch doorheen glipt moet rekening ermee houden dat in en om de vertrekhal veiligheidstroepen mensen bij verdenking uitpikken en ondervragen.
Vóór elke reiziger zijn bagage inlevert en een instapkaart krijgt, wordt hij aan een vragenlijst onderworpen door speciaal opgeleide agenten van de veiligheidsdiensten. Die willen bijvoorbeeld precies weten wat iemand in zijn koffer heeft gedaan, of ze zelf de koffer hebben ingepakt of geschenken (lees: bommen) van iemand hebben aanvaard.
 
Daarnaast letten de veiligheidsagenten tijdens hun vragen op gebaren en bewegingen bij de reiziger. Maar ook op tegenstrijdige antwoorden, angsten of ongebruikelijke stemmingswisselingen. Allemaal zaken die hem verdacht zouden kunnen maken. Net als andere indicaties, zoals zweten of het vermijden van oogcontact met de ondervrager.
Na dit uitputtend verhoor worden de koffers of reistassen gescand. De bagage van buitenlandse reizigers worden door beveiligingspersoneel nogmaals handmatig gecontroleerd. Zodra de bagage dan eindelijk is ingeleverd, volgt de volgende veiligheidscontrole: die van de handbagage.
Vervolgens loopt elke passagier die door een metaalscanner zoals we die kennen van internationale luchthavens als Schiphol. Of bij twijfels over de uitkomsten van die scan ook andere -geheime - scans worden uitgevoerd, wilde een woordvoerder van de luchthaven Ben Goerion niet zeggen. Wel het gevolg van al deze maatregelen: nooit is een aanslag gepleegd door iemand die is gereisd vanuit of via het vliegveld Ben Goerion - vorig jaar ongeveer 11,5 miljoen passagiers. Alle veiligheidslagen hebben echter wel een prijs: de passagiers moeten vaak drie uur voor vertrek al op de luchthaven zijn.
 
Lees meer...
Expert: Bodyscanners werken niet
 
4 januari 2010
Ook de Britse overheid wil bodyscanners op vliegvelden gaan gebruiken, maar volgens een expert werkt de technologie niet en blijkt dit ook uit tests die het Ministerie van Binnenlandse Zaken uitvoerde. Volgens politicus Ben Wallace laat de regering het publiek geloven dat de scanners de "bom Nigeriaan" wel hadden kunnen detecteren, terwijl dit helemaal niet het geval zou zijn geweest. Wallace was betrokken bij het testen van de technologie voor de Britse overheid en daaruit blijkt dat materiaal zoals plastic, chemicaliën en vloeistoffen niet worden opgemerkt. "Scanners bieden op zichzelf geen omvangrijke oplossing. We moeten nu de vraag stellen of de nationale veiligheid het gebruik van profilering vereist."
 
De politicus denkt dat de Britse premier Gordon Brown de bodyscanners alleen maar noemt om het publiek de indruk te geven dat hij terrorisme keihard aanpakt. Ook Kevin Murphy van Qinetiq, een bedrijf dat bodyscanners ontwikkelt, zegt dat het niet met zekerheid is vast te stellen of de apparaten de verborgen explosieven van Umar Farouk Abdulmutallab hadden opgemerkt.
 
Lees meer...
‘Veiligheid boven privacy’
 
Toch nog sneller dan ik verwchtte kwam mijn voorspelling uit dat de regering in de volgende versnelling zou gaan. Binnen twee weken worden de bodyscans op Schiphol ingevoerd voor alle vluchten naar de VS.
Minister Ter Horst (binnenlandse zaken) heeft mede namens de collega van justitie gezegd dat de wereld aan een ramp is ontsnapt. Daarom wordt het experiment met computer-geanalyseerde bosyscans vrijwel per direct ingevoerd. Zij is van de stroming ‘veiligheid boven privacy’, verklaarde de bewindsvrouw. Passagiers overmeesterden op eerste kerstdag tijdig de man die een vliegtuig van Schiphol naar Detroit wilde opblazen. Gelukkig. De Nigeriaan in kwestie had een geldig visum voor de VS. De Amerikaanse regering heeft nu toegegeven dat zij zelfs van te voren van deze mogelijke actie vooraf op de hoogte was. Keer op keer blijkt Schiphol lek te zijn, ook tijdelijk personeel kan van alles in het ruim van vliegtuigen laden.
 
Hoog water is altijd het handigste moment om een omstreden dijkverhoging door te drukken. Wie dan vragen stelt, kan makkelijk worden weggezet. Overigens had de nationaal coördinator terrorismebestrijding nog onlangs aangegeven dat het dreigingsniveau vrij laag was. En ook nu wordt het niet verhoogd. Klinkt integer. Dat is in de VS wel eens anders geweest – daar leek onder Bush meer dan eens sprake van een politiek bepaald dreigingsniveau.
Vaststaat dat hier flink geld gaat worden uitgegeven aan bodyscans + software + personeel. De persoonlijke levenssfeer van iedereen wordt aangetast. Of de voordelen opwegen tegen de nadelen verdient een serieuze afweging. Die had de afgelopen maanden kunnen worden uitgevoerd. En kan ook de komende maanden, voor mijn part met spoed ter hand worden genomen.
 
Bits of Freedom stuurde vandaag een brief naar de minister van justitie (persbericht + link). Een oproep tot rationeel handelen.

De inzet van naaktscanners kan het risico van aanslagen tegen vliegtuigen in de lucht slechts deels beperken. De scanners zijn niet foutloos: De Telegraaf meldt dat Al-Qaeda de afgelopen tijd heeft geoefend met het passeren van naaktscanners, en de operationeel directeur van Schiphol durft niet te garanderen dat een naaktscanner de explosieven had ontdekt. Met zo een scanner zouden bovendien slechts explosieve stoffen die op het lichaam zijn aangebracht worden gedetecteerd, terwijl stoffen die in het lichaam zijn verstopt
onopgemerkt blijven. Kwaadwillenden zullen snel genoeg nieuwe manieren vinden om de naaktscanner te omzeilen.

Zeker is dat binnen twee weken geen serieuze afweging wordt gemaakt. Het zou verstandig zijn dat eerst te doen. Er zijn Spierballen-politiek lost serieuze problemen niet op. Ook al kijkt Amerika bewonderend toe.
 
Bron: http://weblogs.nrc.nl/opklaringen/2009/12/30/veiligheid-boven-privacy/
Lees meer...   (1 reactie)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl